SOUL TREE PROJECT
Locatie: Assam - India - Azie
Project: Under The Sal Tree Festival
Ambassadeur: Evelien Pullens
18 augustus
Ik slaap dit keer in het kampement van de theatergroep. Het is net kamperen. Mijn bamboe hut heeft een bed en een tafel en een vloer van zand. De wc is buiten. Elke avond en elke ochtend zetten de meisjes een emmer water uit de pomp voor me klaar waarmee ik me kan wassen in een bamboe hutje. Het wc hutje er naast is een gat in de grond. Boven me zie ik de nachtlucht met zachte wolkjes. Gelukkig is er meestal elektriciteit zodat ik nog wat kan lezen na het eten en mijn computer en camera kan opladen. Omdat het zoveel regent, is het niet zo heel erg warm. \'s nachts is het warm genoeg om zonder deken te slapen, overdag is het goed uit te houden. We eten eenvoudig. Rijst met linzensaus (dal) en wat groenten of vlees. Er is dit keer geen geld. Ik betaal alle onkosten van deze workshop. Daarom houden we het budget laag. De acteurs koken zelf. We hebben dan ook afgesproken dat we geen tijdschema maken voor de workshop. We kijken elke dag wat we gaan doen en hoe we de dag willen indelen. Ik heb de eerste twee dagen het programma bedacht, maar nu heb ik Sukra gevraagd wat ideeën te leveren. We zijn de jungle ingegaan om te kijken hoe we daar tussen de bomen en planten kunnen spelen en met de bomen kunnen communiceren.
Vanmorgen moesten we naar een begrafenis van de vader van één van de groepsleden. Ik ben mee geweest. Dat was indrukwekkend. Ze maken als graf een klein huisje in het bos en hangen de kleren van de overledenen aan stokken op het dak. De jungle geeft de acteurs dus niet alleen plezier maar ook herinneringen aan overledenen. Sommigen zijn een beetje bang, anderen moesten huilen toen ik ze de opdracht gaf zingend door de jungle te lopen. Anderen waren vrolijk en baldadig.
19 augustus
En zo ben ik al 3 dagen in de jungle aan het spelen. Afgezien van de grote spin, de bloedzuigers en de muggen is het heel bijzonder om in het dichte groen theater te maken. We lieten de acteurs vandaag in de bomen klimmen en vanuit de toppen geluiden maken. Als tegenstelling kropen ze in gaten in de grond, waaruit ze langzaam uit de aarde tevoorschijn kwamen. De acteurs spreken nauwelijks engels en sommigen, vooral de meisjes zijn erg verlegen. Sukra is hard nodig om te vertalen.
21 augustus
Sukra is ziek. Daarom heb ik vandaag zonder hem met de acteurs gewerkt. Ze waren heel onzeker, omdat ze bang waren dat ze me niet verstonden. Uiteindelijk bleek dat we best met elkaar uit de voeten konden. Toen werden ze vrolijk en trots op zichzelf. We zijn nog steeds met de bomen en de aarde bezig. Naar aanleiding van een ritueel wat hier gebruikelijk is, waarbij je vriendschap maakt met een boom, hebben de acteurs de opdracht gekregen met bomen te praten. Dat vinden ze hier heel gewoon. Vanuit de gesprekken met de bomen zijn ze de bomen gaan spelen. Dat werden prachtige karakters. Een van de situaties die hier spelen is dat er te veel bomen gekapt worden. De dorpelingen maken daar nu afspraken over om de jungle te behouden. Wat vinden de bomen daar van? Vanmiddag zijn we ons gaan inleven in de insecten.
Ik wil de acteurs nieuwe ingangen geven om te spelen en ze bewust maken van hun bijzondere relatie met de natuur. Daarnaast wil ik ook de fantasie en het flexibiliteit vergroten. Niet alleen bij de acteurs, maar vooral bij Sukra. We hebben als veel diepgaande gesprekken gehad over theatermaken en de mogelijkheden en bronnen. Jammer dat hij nu ziek is. Er logeert hier ook een jonge intellectuele theatercriticus die voor Sukra een subsidieaanvraag aan het schrijven is. Hij is vreselijk slim en bekijkt alles op een rationele manier. Ik krijg steeds kritische vragen op me afgevuurd. Dat is wel goed, want daardoor moet je goed definiëren en echt maken wat je aan het doen bent.
De vroege ochtenden breng ik door bij Bijuli en vandaag heb ik ook bij haar geluncht omdat de man van de levensverzekering kwam. Bijuli\' s man is een paar maanden geleden onverwacht overleden en de verzekeringsman kwam nu bevestigen dat ze een uitkering krijgt. Bijuli heeft dus geen geldproblemen, zoals zoveel Indiase vrouwen die alleen komen te staan. Haar kinderen en de dorpelingen helpen haar met het werk. Dat gaat goed.
Ik ga met haar naar de rubberplantage waar ze rubber oogst, wat ook geld op schijnt te brengen. Alle Rabha dorpelingen verbouwen tegenwoordig behalve rijst ook rubberbomen.
Bijuli en ik hebben het gezellig als vanouds, terwijl we elkaar nauwelijks verstaan. Dit dorp is zo fabelachtig mooi met haar rode avondlucht en \'s nachts duizenden lichtjes aan de hemel. Nu het al 2 dagen niet meer regent is het helaas verstikkend heet geworden.
24 augustus 2011
We zijn nu zover dat de acteurs de lol van het spelen helemaal ontdekt hebben. Wat is poppenspel toch geweldig! Tijdens de lunchpauze wordt er gewoon doorgespeeld en geknutseld. Ik hoef niets meer aan te geven. De inspiratievonk is overgeslagen. Het enige wat ik doe is af en toe zelf iets spelen of iets in elkaar knutselen om wat ideeën in de groep te gooien en verder loop ik rond met de camera om op te nemen. We zijn aan het filmen dit keer. Dat is voor mij ook nieuw. Het werkt goed, want het resultaat is meteen zichtbaar voor de acteurs en ze staan versteld over wat ze maken en spelen met eenvoudige middelen. Er is geen geld. We kopen niets. We werken met wat we vinden.Er wordt driftig met blaadjes, doorns, groentes e.d. geknutseld. We hebben geen lijm en geen naald en draad en geen gereedschap. Alles doen we natuurmaterialen. Hooguit wat ijzerdraad. Zo leuk.
Nu ik hier al 3 jaar kom, ben ik ook bekend in het dorp. Gisteren liep ik naar de enige winkel die hier is. Ze verkopen daar bijna niks, een zakje chips en een klein zakje waspoeder. Daarvoor moet je een kwartier lopen. Onderweg kwam ik allemaal bekenden tegen. De mensen kennen mij en ik ken er een paar. Ze zijn niet meer zo bang en zeggen me giechelend goedendag. \'s Morgens vroeg (7 uur) ga ik met Bijuli naar haar rubberplantage om rubber te oogsten. We komen dan langs de rijstvelden, waar mensen aan het werk zijn. Ze vinden het allemaal reuze grappig dat ik Bijuli help. Zij heeft er ook plezier in. Vanmorgen kreeg ik een eigen emmertje mee. Volleerd. Daarna ontbijten we samen.
Ook met de acteurs had ik gisterenavond voor het eerst een echt gesprek. Dan is er wel vertaling nodig hoor. We hebben het over trouwen en tradities gehad. Voor de meisjes is het tot nu toe onmogelijk om theater te maken en getrouwd te zijn. Hoe zien ze de toekomst. En de jongens? Hoewel de jongens en meisjes nu redelijk gelijkwaardig samenleven, vonden een aantal het heel gewoon dat dat veranderd als je getrouwd bent. De vrouw moet dan voor alles toestemming vragen aan haar man en thuis blijven om voor de kinderen en grootouders te zorgen. Sommigen dachten dat het wel anders zou kunnen. Dit dorp is een heel gesloten gemeenschap en je moet rekening houden met iedereen. Over die sociale controle en afhankelijkheid heb ik met Sukra ook vaak gesproken. Gesprekken ( bewustwording), creativiteit en positieve energie maken veranderingen mogelijk als de tijd rijp is.
Het vervelende van filmen is dat het opgeslagen moet worden en dat je het programma moet snappen en dat dat soort dingen het handigst zijn op een snelle computer. Maar alles is hier traag. Vanavond dus een frustrerende computeravond gehad. Wie wil dat nou in de jungle? Je negrijpt eigenlijk niet dat ze hier uberhaupt een computer hebben en nog internet ook,, Een stickje in de computer en je bent op het net. Traag. Dat wel.
26 augustus zaterdag
Gisteren hebben we de workshop afgerond met een paar mooie scènes en met heel enthousiast commentaar. Het Soul Tree project van de afgelopen dagen heeft echt iets geopend bij de acteurs hier. Ik ben gelukkig. Vandaag heb ik vrij. Dat is wel fijn om een beetje af te kicken van het geconcentreerde werken. Het is hier nu bloedheet, net of je steeds in de sauna zit. Het werken was dan ook zwaar de afgelopen dagen. Je wil niet bewegen in zulk weer. Ik loop de hele dag met een paraplu, voor de zon en voor de regen. Vandaag heb ik uitgebreid bij Biljuli, mijn vriendin in dorp gelunchd. We dronken samen een glas choku, rijstwijn. Na het eten slapen we naast elkaar op de grond. Heel knus. Dan help ik haar met de rubber. Maar zo warm. In het kamp kijk ik pooppenvideoos met de acteurs die hier nog zijn. De helft is naar huis. Sukra heeft een lezing in de stad Guwahati. Morgen ga ik ook naar Guwahati. Daar ben ik 1 dag en zie ik wat mensen. Dan neem ik maandag het vliegtuig naar Bangalore.Woensdag vlieg ik naar huis.
